MISTER NOVEMBER

Wel, hier zijn we dan weer met een nagelnieuwe column. Niét dat er zoveel nieuws te vertellen valt. Of het zou gaan om het zeer degelijke 'Bevergem' op canvas dat mij onmiddellijk na de aflevering doet verlangen naar de volgende.
Nee, ik kan dan wel zagen over het 'zuur' dat ik heb na het zuipen van te veel koffies en deca's, maar dat is slechts een randverschijnsel.
Méér dan ooit gaat het om het fenomeen November. Méér dan december is het dé maand bij uitstek om te treuren, te wanhopen en te haten eventueel mét een reden. Nu het Veldrijden in uitgesteld relais wordt uitgezonden, het wielrennen even uitblaast en de terrasjes op één hand te tellen zijn, zijn we genoodzaakt onze geneugten elders te zoeken. In een innig samenzijn met mensen. Dat kunnen er 5, 4, 3, 2 zijn  maar evengoed ook die éne 'prente' kan je veel genot doen beleven. En uitgerekend daar wringt het schoentje bij vele vrijgezellen. Tell me all about it! Mid-dertigers die redelijk gesettled zijn op gebied van werk en vrije tijd treuren om het gemis van die éne. Men heeft daar al veel mooie liedjes over geschreven, meneer...
Maar laten we ook stilstaan bij zoveel verlies van gouden mensen die we op 1 November terug zullen herdenken. Is er dan werkelijk géén Heer opgestaan om ons te troosten met zoveel gemis? Ik betwijfel het.
" We're all gonna be dirt in the ground ", zingt Tom Waits maar laten we doen alsof we onsterfelijk zijn, denk ik dan maar en we niet om elk pijntje of kwaaltje hoeven te malen.
In Houthulst werd een straat niet ver van mijn ouderlijk huis het 'Kankerstraatje' genoemd. Ik weet dit niet goed naar waarde te schatten, maar steeds meer mensen vechten tegen de K-ziekte.
Maar even naar adem happen: er is ook veel moois te rapen in de maand November. Voor eerstejaars-
studenten op kot bijvoorbeeld. Eerst wat onwenning tegenover hun nieuwe, interessante bestaan maar nu volledig 'in the groove' en er maar op los feesten! Gelijk hebben ze, al is het niet allemaal rozegeur en maneschijn. 1/4 lijkt te kampen met emotionele problemen en studenten worden alleen maar eenzamer.
Zo is dat, bij ieder geval is er wel een kanttekening te maken. En zo gaan we weer richting eindejaar. En ik zou het thuis vieren dit keer, nog amechtig na-ademend van het o' zo broze November.

Vriendelijke groeten,

(dv)

LANA

 zelfdestructieve gedachten (“I’ve got nothing much to live for ever since I found my fame”) en bijgevolg haar geflirt met en aantrekkingskracht tot de dood (“Say goodnight to the life and the world you knew/I’m going to follow you” in het weinig verhullend getitelde “Swang Song”). Toch is het allemaal minder gezocht, minder opzichtig, minde

(zonder titel)

Ook al is ze een fantoom, ectoplasma, een schim, de alias van een andere vrouw die ook maar de marionet is van een sluw management en briljante producers. Maar Miss Del Rey is ook, onomstotelijk, een femme fatale, een love bomb, een diva van de oude stempel, ook al omdat ze haar looks, kapsel, make-up, kleding en decor (video’s, hoezen, shoots…) heeft geënt op (of gejat van) de femme fatales uit de film noir en het croonertijdperk (Lana Turner, Rita Hayworth,Ava Gardner, Jane Russell, Julie London,Nancy Sinatra… googel ze!), de Hollywood legends waar ze ook nog ’ns over zingt.