Alleen op de wereld - pure ernst en constipatie

Wat is me 2017 me toch een ellendig ding, tot nog toe wel te verstaan. Er kunnen nog deuren geopend worden maar voorlopig is de algemene beleving niet goed. Het lijkt alsof ik alleen op de wereld vertoef. Gedeeltelijk mijn fout. Ik onderneem ook niet veel. Bovendien lijkt het of mijn lijf ook niet meer weet. Eerst ei zo na de schijterij, en nu constipatie. Allemaal de schuld van die verrekte medicatie. Nochtans toegediend door charmante en vriendelijke verpleegstertjes.
Want je kan er gif op nemen - hun medeleven is best te pruimen. Ik word goed omringd, ook door mijn medecliënten - cliënten want wat is patiënten me zo een bekakt woord.

Maar daar sta ik dan. Eerder in een hoekje als een verwelkt bloempje, grauw, grijs, dood.
'Een slappe tube'. Wezenloos voor me uit starend, enkel gedreven in een snelle, losse babbel.
Maar het is het einde van de wereld niet. Betere tijden dienen zich aan.
Wanneer ? Weet ik niet. Met wie ? Weet ik niet.
Wat ik ook niet weet: hoe hou ik me staande in een wereld vol smartphones en e-cigarettes?
Netflix? Blijf ik eerder onverschillig bij. Ik lees nu ook slechts de 'halve' Dwarskijker van (RV).
Mààr zoals ik zing in één van mijn prachtliederen: I'm praying, for better times baby, for better times babe. En daar begin ik wat in te geloven.
Dat er betere tijden aanbreken. Desnoods door een gebedje, in het bijzijn van mijn decameisje, koffie'queen'tje, of theedametje.

Hoop voor allen, hoop voor mij, zich wurgend tussen spel en pure ernst.

(dv)

Goed nieuws! en de schijterij

Goed nieuws!

De vierde plaat van Tiny Legs Tim wordt besproken in HUMO!
En na 70 romans prijkt Herman Brusselmans met 'De fouten' op de longlist van de Libris Prijs!

Herman mag ik wel. Hij stelt amper teleur en is een heel minzaam type. Doch, sorry Herman, ik lees het artikel in Humo niet. Het interview met Herman geflankeerd door Heleen Debruyne en Chantal Pattyn; sorry Herman, maar je bent me net iets te vaak aanwezig in de media...Nee, grapje, ik lees het stuk natuurlijk wel! Herman forever!

Was ik maar een schrijver geworden zoals Herman. En geen gemiddelde columnist. Zucht.
Het blijft zoeken naar een verhaal. Maar welk verhaal dient verteld te worden dat ik later aan mijn kleinkinderen kan vertellen?

Hoe het ondertussen met mij gaat? Wel, deze vraag is overbodig. Ik ben wel vrij blijmoedig vandaag daar de therapie 'Bewegen op muziek' niet doorgaat. Met alle respect maar bewegen op muziek zint me niet; het lijkt me net iets te geforceerd. Ik beslis zelf wel wanneer ik beweeg op muziek, laatst nog in mijn piepklein kamertje op 'In bloom' van Nirvana.

Om af te sluiten: het ziet er naar uit dat ik vrijdag mijn 37ste verjaardag haal! En dat in een omgeving waar ik wat met gemengde gevoelens rondloop. Met soms het kopje naar beneden en de schouders ophalend.

Ach, blij dat er figuren als Tiny Legs Tim en Herman Brusselmans bestaan. Twee helden.

Wens voor vandaag: tijdens de andere therapieën mijn gevoelige darmen in een knoop leggen en  mijn broek niet volschijten waar iedereen bijstaat.

(dv)

Vrienden

Ik heb 1.331 vrienden en vanaf vandaag leer ik mijn eigen vriend te zijn...