Somtijds

Het lijkt wel alsof ik alleen op de wereld vertoef met mijn niet zo heldere kop en duistere gedachten.
Niettemin lijkt het me wenselijk om me meer en meer tussen de mensen te begeven.
Het is alsof ik mezelf niet meer ben.
Mooie meisjes - " ze maken mij zo gek meneer "- lijken mij gewoon voorbij te razen alsof ze zelf te schichtig zijn om mij aan te spreken.

En ik hou zo van de meisjes.Liefst met appelronde tietjes. Blosjes op de wangen. De artistieke boerendochter als het ware . Ja, daar droom ik somtijds van. Droge dromen, met een spatje verlangen, maar ook zo snel weer vergeten als een one-hit-wonder.

En ze hielden ook van mij, de meisjes, somtijds, niet altijd want zoals het een echte brutale 'kroegtijger', Katinka Polderman!,  betaamde, kon ik ook wat de gemenerik uithangen.
Ik was wat te schunnig, te brutaal. Maar ik had ten minste iets te vertellen, nu hang ik wat rond zonder verhaal. Hopelijk komt mijn 'storytelling' gauw terug en ben ik voor het sterke geslacht, wat de vrouw ook is, terug een aanwinst. Somtijds, somtijds...zou ik willen terug keren naar de tijd waarbij ik letterlijk aan de toog hing en tussen pot en pint en volle asbakken gewoon mezelf was en me staande hield tussen 'zwanzen' en filosoferen. Nooit echt het verschil gemerkt tussen die twee.

Heden ben ik zwijgzaam en begeef me te vaak naar een donkere kamer waar menige droge dromen met een spatje verlangen op mij zitten te wachten.

Uw verwarde storyverteller,

(dv)