Stomach blues

Hoi, hier ben ik wéér, de oude ziel in een jong lichaam dat het af en toe bijna begeeft, mijn maag, weetjewel: u moet er dan ook niet van versteld staan dat mijn derde plaat 'Stomach blues' genoemd zal worden.
Het is me wat, het jaar 2018, doorspoelen met sloten bier, zou ik zo zeggen. En de rebel van weleer monddood verklaard. Mààr er is hoop, en hoop doet leven. Ik heb honderden vrienden, en ik kan minstens op 10 van de honderd écht rekenen, de negentig anderen zien mij ook graag, maar dan eerder vanop een afstand.
" All that matters to me is a 'good smoke and a girl' , dat geldt nog steeds anno november 2018!
Naar het gelijknamige nummer op 'Destination Bigger Tree' dat dra toch een opvolger moet kennen.
Het zit me wat tegen dit jaar, mààr ik weiger te verdrinken in een poel van ellende.

Muziek heelt niét altijd alle wonden, maar stilaan keert de liefde voor de muziek terug. En ik ben milder geworden. Ik respecteer wel eens een melig liefdesliedje, écht wààr ! Mààr op het derde album
dient er wat geëxperimenteerd te worden weliswaar zonder electro-toetsjes. The king of lo-fi pop zal herrijzen én menig vrouwmens aan de haak slaan. Met een pak kilo's minder én dadendrang. Zijn gitaar heeft géén naam, mààr is wel zijn beste vriend...

En eindelijk is 'Easy tune' àf: een nummer , zo eenvoudig als wat mét een catchy inslag.
U merkt: ik blaak misschien niet van gezondheid, maar de goesting keert weder en dat is het belangrijkste.

Tot slot: heb ik verder niets te vermelden, behalve dat ik u wél mag daar op 'Smoelboek', én dit jaar reeds 10 volle jaren, jup, ik ben reeds 10 jaar uw huiscolumnist op FB;

Steeds hoogachtend,

(dv)