ROCKEN EN DE HUISKAT

Terwijl Dinosaur Jr.'s 'Green mind' door de boxen knalt, schrijf ik deze eindejaarscolumn.
2018 staat geboekstaafd als een 'annus horribilis' maar er dient nog gelééfd te worden. Ook 2019 wordt niet makkelijk én ik lijk wel als Dandy Davy ingehaald worden door verschillende relatief jonge bands als dirk., High Hi, The Antler King, Whispering Sons ...die ik allemaal ten zeerste waardeer. Ok, ik kan me dan wel druk maken om zogenaamde 'kutbands' maar ik maal er niet meer om. Dit keer gaat het over mezelf én ik kan enkel maar hopen op beterschap...

Op muzikaal vlak hoop ik toch ten minste een ep'tje te kunnen uitbrengen met als gevolg hopelijk veel optredens - hèy , ik waag me al sinds mijn 11 de aan allerlei performances én word ik beschouwd als een all round performer, dus er wacht wel wat applaus op mij. Hopelijk.
Dezer dagen beperk ik me vooral tot het luisteren der muzikale pareltjes, het prut uit mijn oren pulken én als bezetene sigaretten roken.

Ik wil wéér kunen 'rocken' als voorheen. Ik herinner me vaak wonderlijke optredens, ook tijdens mijn periode als leadzanger van The Hum Of Venice én ook de passage in de Cactus Club in Brugge met The Depressive Mammoths tijdens de voorronde van Humo's Rock Rally editie 2016 was goed.

Nee, in 2018 is er niet veel gebeurd of het zou de huiskat zijn die zich over mij ontfermd heeft.
En moeder die me te allen tijde heeft gesteund tijdens mijn moeilijke periodes.

Ach, het leven raast voorbij, en voor we er erg in hebben, is het over, mààr er dient zich nog een nieuw hoofdstuk aan in mijn leven. Om toch met een positieve noot te eindigen...

“To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all.” 


― Oscar Wilde   

(dv)

2018

Het gaat al wat beter met me. De huiskat ontfermt zich over mij en ik vind wat gemoedsrust. Doch, 2018 dient snel doorgespoeld te worden , het liefst met wat jenevers op menig kerstmarkt.
2018 staat nu al geboekstaafd als 'ellendig, overbodig én intriest'. Ik kijk al uit naar het eindejaar waar vrede én huiselijkheid centraal zullen staan. 'Hier heerst vreeeeeee-de', hoor ik Vossieboy - god hebbe zijn ziel - nog schreeuwen in 'Soms vraagt een mens zich af'.
Ik heb me dit jaar nog het meest geamuseerd met muzieklijstjes die ik maar al te graag op FB postte.
Voor de rest ben ik extreem lui geweest. In 2019 dient dit anders te zijn. Ik zou héél erg graag wederom een plaatje uitbrengen dat vintage Dandy Davy is : dwars, lo-fi, méér Pavement dàn Adam Green...
Ik hoop ook van harte terug te lonken naar het andere geslacht. Ik wil wéér grapjes maken, gekscheren, in het bijzijn van artistieke meisjes/vrouwen. Ik herinner me nog goed dat ik een halve tiet van een meisje heb gesigneerd na een mooi optreden in het ter ziele gegane 'De Video' in Gent.
Ach, ik herinner me zoveel, 2018 is het jaar van de herinneringen én de steun van mijn naasten.

Ik woon momenteel in Houthulst 'city', waar ik de vriendelijkheid van de inwoners mag op prijs stellen.
Voor het overige is het uitkijken naar mijn eindejaarscolumn van 2019, het jaar dat mijn 'verrijzenis' mag inluiden,


steeds hoogachtend,

(dv)