ROCKEN EN DE HUISKAT
Terwijl Dinosaur Jr.'s 'Green mind' door de boxen knalt, schrijf ik deze eindejaarscolumn.
2018 staat geboekstaafd als een 'annus horribilis' maar er dient nog gelééfd te worden. Ook 2019 wordt niet makkelijk én ik lijk wel als Dandy Davy ingehaald worden door verschillende relatief jonge bands als dirk., High Hi, The Antler King, Whispering Sons ...die ik allemaal ten zeerste waardeer. Ok, ik kan me dan wel druk maken om zogenaamde 'kutbands' maar ik maal er niet meer om. Dit keer gaat het over mezelf én ik kan enkel maar hopen op beterschap...
Op muzikaal vlak hoop ik toch ten minste een ep'tje te kunnen uitbrengen met als gevolg hopelijk veel optredens - hèy , ik waag me al sinds mijn 11 de aan allerlei performances én word ik beschouwd als een all round performer, dus er wacht wel wat applaus op mij. Hopelijk.
Dezer dagen beperk ik me vooral tot het luisteren der muzikale pareltjes, het prut uit mijn oren pulken én als bezetene sigaretten roken.
Ik wil wéér kunen 'rocken' als voorheen. Ik herinner me vaak wonderlijke optredens, ook tijdens mijn periode als leadzanger van The Hum Of Venice én ook de passage in de Cactus Club in Brugge met The Depressive Mammoths tijdens de voorronde van Humo's Rock Rally editie 2016 was goed.
Nee, in 2018 is er niet veel gebeurd of het zou de huiskat zijn die zich over mij ontfermd heeft.
En moeder die me te allen tijde heeft gesteund tijdens mijn moeilijke periodes.
Ach, het leven raast voorbij, en voor we er erg in hebben, is het over, mààr er dient zich nog een nieuw hoofdstuk aan in mijn leven. Om toch met een positieve noot te eindigen...
“To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all.”
―
2018 staat geboekstaafd als een 'annus horribilis' maar er dient nog gelééfd te worden. Ook 2019 wordt niet makkelijk én ik lijk wel als Dandy Davy ingehaald worden door verschillende relatief jonge bands als dirk., High Hi, The Antler King, Whispering Sons ...die ik allemaal ten zeerste waardeer. Ok, ik kan me dan wel druk maken om zogenaamde 'kutbands' maar ik maal er niet meer om. Dit keer gaat het over mezelf én ik kan enkel maar hopen op beterschap...
Op muzikaal vlak hoop ik toch ten minste een ep'tje te kunnen uitbrengen met als gevolg hopelijk veel optredens - hèy , ik waag me al sinds mijn 11 de aan allerlei performances én word ik beschouwd als een all round performer, dus er wacht wel wat applaus op mij. Hopelijk.
Dezer dagen beperk ik me vooral tot het luisteren der muzikale pareltjes, het prut uit mijn oren pulken én als bezetene sigaretten roken.
Ik wil wéér kunen 'rocken' als voorheen. Ik herinner me vaak wonderlijke optredens, ook tijdens mijn periode als leadzanger van The Hum Of Venice én ook de passage in de Cactus Club in Brugge met The Depressive Mammoths tijdens de voorronde van Humo's Rock Rally editie 2016 was goed.
Nee, in 2018 is er niet veel gebeurd of het zou de huiskat zijn die zich over mij ontfermd heeft.
En moeder die me te allen tijde heeft gesteund tijdens mijn moeilijke periodes.
Ach, het leven raast voorbij, en voor we er erg in hebben, is het over, mààr er dient zich nog een nieuw hoofdstuk aan in mijn leven. Om toch met een positieve noot te eindigen...
“To live is the rarest thing in the world. Most people exist, that is all.”
―
posted by dandy davy at 12:03 PM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home