EXCLUSIEF INTERVIEW MET HERMAN BRUSSELMANS DOOR DANDY DAVY

Ik trek mijn stoute schoenen aan en ga naar de buurt van het Patershol. Daar woont schrijver Herman Brusselmans. Maar daar heeft hij ook zijn stamcafé de Aba Jour. Ik weet dat ie daar met zijn nieuwbakken hondje Eddy zit. Ik weet het gewoon. Want ik kan met enige pretentie zeggen dat ik Herman ken. Hij komt namelijk zijn kot niet uit en als hij even 'buiten' gaat dan is het om op café te gaan en het liefst in zijn vertrouwde stek de Aba Jour om zijn vertrouwdheid met zijn onmiddellijke omgeving te verzekeren, vast te leggen, voor de zoveelste maal te bevestigen. Herman reist niet, hij vindt het al voldoende om op iedere dinsdagavond even een verplaatsing te maken naar de zaal waar zijn minivoetbalploeg speelt, de befaamde 'Woody's' waarvan de schrijver coach is.
Neen, ik heb zijn hele oeuvre van ruim 50 romans niét gelezen. En neen, ik stalk hem niet.
Kijk, ik heb hoop en al de helft van zijn werk gelezen en vind het prachtig. Literatuur doorspekt met melancholie, sillyness, rock'n'roll en met heel regelmatig een spervuur aan mijmeringen die al dan niet half of volledig herkenbaar zijn voor de trouwe lezer. Welkom in de wereld van Brusselmans! En eigenlijk in die van mij en vele anderen. De als Hammenaar geboren schrijver is niet gestoord, maar eigenlijk vrij normaal.
Normaal? Hoor ik u denken. WIe vrij is van neuroses, angstaanvallen en drankzucht : sta op, want - op risico om voor de vleesgeworden meligheid verweten te worden - we leven in een angstaanjagende opgefokte maatschappij : niemand schrikt meer van een harklopping meer of minder. Ook Herman niet.

Ik ontmoet de intussen éminence grise van de Vlaamse rock'n'rollliteratuur rond vijf uur in de namiddag in...
jawel, de Aba Jour. Ik vraag hem quasi onmiddellijk om hem te interviewen en hij gaat meteen akkoord.
Mijn truc? Niks truc. Gewoon nuchter blijven en de man - hij streelt ostentatief zijn nieuwe aanwinst Eddy - niet de indruk geven dat ie met een opdringerige fan te maken heeft. Ik bén fan maar ik behoor niet tot een Brusselmansfanclub als die officieel al bestaat...
Ik vraag hem 5 minuten tijd om mijn interview voor te bereiden. Hij knikt goedkeurend. De vragen barsten in volle hevigheid los op mijn papier - mijn pen is niet meer te houden. MIjn vragen spuiten er als het ware uit als betreft het het spuiten der zaad in een vrouw die ik pas 'achterwaarts in de poes genaaid heb' om mijn held - een held : 'iemand die straffeloos onvoorzichtig is geweest' , W.F. HErmans - te citeren.
Ik vuur mijn vragen niet op hem af; Stel op mijn gemak mijn vragen die Brusselmans - de beminnelijkheid zelve - op zijn eigen lijzige vertelstem beantwoordt.

Na het interview : alle remmen los. Kletsen over wijven, de verschillende soorten tieten (van 'peervormige tieten', Brusselmans' favorieten, tot appelronde borsten, mijn favorieten'...)
Ik vertel ook wat over mijn eigen ambities : kortverhaal.standupcomedy.muziek. en hij wenst mij succes.
Succes ook, beste lezer met het hieronder getypt en lang verwachte interview.