Melig

Ik zat weer op die verdomde bus. Mijmerde wat. Over vervlogen tijden. En over de zeer nabije toekomst, namelijk vanavond. Vanavond zou ik het wel redden. Ik zou op mijn moeder heur schoot zitten en kijken naar een melige vrijdagavondfilm. Niet zo aanlokkelijk, maar wél waardevol.

Maar waar is de tijd dat Bibi op mijn schoot zat en ik gelijk een erectie kreeg? Wijlen mijn grootvader mocht haar wel, en was ontzet toen hij het nieuws hoorde dat de relatie voorbij was.

Het duurde 2 (!) jaar vooraleer ik er weer bovenop kwam. 2 jaar liefdesverdriet! Ik had me te pletter gezopen. Half geflirt met jonkvrouwen, een one-night-stand beleefd, met Wannes Cappelle een bezopen avond beleefd op het Ten Vrede Festival en met de hakken over de sloot mijn diploma op universitair(!) niveau behaald. Ik was meester in de Beeldende Kunsten.
Doch ook meester op melancholisch niveau.

Mijn opa, Marcel geheten, tevens mijn tweede naam, en titel van mijn volgende elpee, wilde dat ik ging werken. Dat ik maar die hele melancholie maar moest opzij zetten en me nuttig moest maken in de maatschappij. Ik volgde zijn advies en studeerde in 2006 een lerarenopleiding in de hoop het te maken als leraar. Ik leefde het leven aan 100 procent. Zoop, rookte wiet, en stak betoog na betoog af, zowel in schoolverband als op café. Ook op het toilet stak ik betogen af, mezelf interviewend. Ik zou het maken als singer/songwriter in plaats van leraar en tal van journalisten zouden me interviewen voor hun prachtbladen!
Mijn grootvader vond het maar niks. Ik leefde te rebels en keurde mijn liederlijke leven af.
Streng maar rechtvaardig was ie.

Vanavond zou ik wijlen Marcel herdenken. En kijken naar die vrijdagavondfilm. Ik zou mijn moeder zachtjes toefluisteren dat ik zou stoppen met roken en dat ik weer voluit voor het leven zou kiezen.
Ik zou niet op haar schoot zitten. Mijn grootvader zou dat te melig vinden.

(dv)