Wat met het najaar ? ...

Blijkbaar heb ik een aantal zielen gelukkig gemaakt met een gesmaakt optreden op Trax jongstleden.
Dat ontroert me. Fiere vrienden/familie heb ik er aan overgehouden. Mooi zo! Ik dacht vroeger: het leven is méér dan enkel je best doen. Je moet je niet 100% géven maar 110% zoals die geföhnde, potsierlijke voetballertjes van tegenwoordig. Ik heb me daarin vergist, of nee... ? Ach ik weet het niet.
Het enige wat ik weet, is dat ik heden terug de vroege ochtend moet beginnen te beleven. Nadenken, muziekje spelen, sigaretje roken, koffie maken, ontbijt om 5u. klaarmaken en mijn negatieve gedachten omzetten in positieve. Het lijkt makkelijk, maar dat is het niet, vooral het laatste baart me zorgen.
Ik zag het interview in 'Van Gils en gasten' met Guy Mortier en Jan Mulder, twee heren, boven de zeventig, die ik wel mag. Wat een levenslust hebben die kerels, dacht ik twaalf minuten lang, twaalf minuten - de lengte van het interview. Word ik ooit zeventig ? Zal ik dan even enthousiast zijn over mijn singer/songwriterij ? En zal ik op de beeldbuis geraken... ? Ach, waan, overmoed... Ik doe de singer/songwriterij absoluut niet om op tv te geraken. Wat me nog het meest boeit, is die 40 minuten spanning/ontspanning op het podium. Je nummers be-leven en dan maar achteraf hopen op positieve reacties. En die zijn er! Wat heb je nou te klagen, dan, man ? Wel, om eerlijk te zijn: ik weet het niet. Ik weet niet wat het najaar brengt. Het weer wordt wisselvalliger dan mijn stemmingsschommelingen en ik kijk achterom, naar de voorbije zomer en denk: ik heb er het maximum niet uitgehaald. Maar daar maal ik niet om. Het zijn de woorden van Jan Mulder en Guy Mortier: move on! Niet dat ze dat letterlijk zeiden in het nu al legendarische interview. Ik bedoel: als je al wat structuur in je leven hebt, zorg dan dat het klopt. Ook al is het, het obligate winkelen. WC-papier kopen om je stronthol af te kuisen, nieuwe vullingen kopen om terug scherp te kunnen tekenen, afwasmiddel om die verdomde afwas, enz...
Ik zei het al: move on! We moven on! En we denken niet wat geweest is, maar wat komt. Wat komt, is altijd lichtjes voorspelbaar, maar niettemin voor 80% onvoorspelbaar. Je zal je maar eens middenin een windhoos begeven, of je zal je maar in een oorlogsgebied bevinden, of je zal maar eens verwikkeld geraken in een ruzie die weken in je kleren hangt... JE zal, je zal...niks te zullen. We doen deemoedig voort. Stervelingen als ik hebben te veel praatjes, maar dat màg! In een rouwperiode als deze mag er gepraat, worden, gereflecteerd, beschouwd... En kijk: merkte ik daar geen glimlach op mijn gezicht toen ik op de eerste schooldag scholieren zag tafelen in de kersverse najaarszon ? Welaan dan, wat met de herfst...mijn kloten! We zullen haar beleven als vanouds, en misschien, heel misschien , daar zijn herfsten voor gemaakt, heel misschien verschijnt er een beetje liefde.
Al is het de liefde voor muziek, de Rode Duivels, of voor het verorberen van een boterham met camembert, ik zal het geweten hebben !
Laten we tenslotte, ik onderstreep het nogmaals, blijven 'moven'. En liefhebben. En zoveel meer. Het najaar is ingezet. Geen weg terug. De melancholie kruipt al in mijn bescheiden kleren. Een troost, maar ook voorspelbaarheid. Een voorspelbaarheid die voor mijn part wat ontregeld mag worden. Zo kijk ik enorm uit naar het nu al legendarische 'Bevergem' op canvas. Nu al een zekerheid? Afwachten. En god ja, die gefôhnde voetballertjes... Ach, denk Jan Mulder. Levenslust. Ouwehoeren. Ik voel het al. Dit najaar wordt er een om nooit te vergeten...

(dv)