HET LEVEN

Ik wilde 'cruisen' in het leven maar de motor sputterde. Ik schreef te weinig en mijn onpasselijkheid leek maar niet over te gaan. Tijd voor verandering. Tijd om terug op te dagen op afspraakjes.
Nieuwe mensjes te ontmoeten. En de plotwendingen in 'Thuis' te herschrijven, gniffel...

Wat verwachtte ik nog van het leven? Een leven vol muziekjes en vriendinnetjes, tiens...
Dat ik mijn woorden in daden kon omzetten. Het leven: een hobbelig parcours, omzwervingen alom, maar ik was wat wanhopig. DE LIEFDE kon nog even wachten, eerst terug wat ruimte laten, nieuwe avonturen beleven...eventueel

Het leven was het laatste anderhalf jaar niet lief voor me geweest. These are rock hard times, hoorde ik E. van Eels nog zingen op StuBru. Maar E. zijn bedje was gespreid, al liep zijn leven ook niet van een leien dakje.

Soms, ik zeg wél soms, wilde ik wegzinken in een put in de grond, maar voor even, mij onzichtbaar maken én dan terug met scherp schieten. Het momentum. Een comeback forceren, maar het zou oprecht zijn, pijnlijk oprecht. Mààr een comeback...In wat ? Een comeback in gemoedsrust, dunkt mij...En nog 1 keer standup! Gewoon, een best of, een worst of...De tragische komiek , anti-komiek, duizend maal minder grappig dan Andy Kaufman, maar wél terug 'stoorzendertje' spelen..Ik kon hét, ik kàn het: in het najaar in de Capitole in Gent in plaats van in een obscuur keldertje in diezelfde stad!

Om kort te gaan: ik wist niet wat het leven me zou brengen, ik wist niet of ik in mijn missie kon slagen, maar er waren zoveel mensen die me graag zagen, ik wou hen niet teleurstellen...
Er was maar 1 Dandy Davy en zo ééntje werd er niet meer gemaakt...

(dv)