DE TREURIGSTE PRINS VAN DE POPMUZIEK

Ik ben ziek. Ik ben treurig. Gitzwart is mijn ziel en mijn stokoude hart dat zowat elke seconde van de dag een tel overslaat. Of dat denk ik toch. Ik word nooit meer de oude. Of dat denk ik toch. Ik weet het niet meer. Uit een twintigtal onderzoeken is gebleken dat ik min of meer in goeie gezondheid verkeer, mààr ik wéét wel beter. Het gaat niet goed. Straks word ik 38 én dat dient niét gevierd te worden. Edoch zal ik een poging wagen om mijn vrienden bijeen te roepen om die vermaledijde verjaardag te vieren.
Weet u wat het is? Het leven: hoerechance of 'bad luck'. Bij mij is het het laatste. Nimmer stap ik een podium meer op zoals gewoonlijk. Het betreft hier géén gezonde stress, mààr een naar walging neigende zenuwachtigheid. Let op: de mensjes zien mij graag, en ik speel graag muziek , overal hebben ze het er over: ik maak uitstekende muziek, maar ik word er niet gelukkiger op. Ben ik de treurigste prins van de popmuziek?
Dat moet nog blijken. Mààr mijn hoofd tolt, ik vergeet namen van mensen van wie ik normaliter de namen niét vergeet.
Eén pluspunt: er zijn nog opflakkeringen. Dat zit goed. Mààr hoelang houd ik het nog vol? Hoelang houdt mijn lichaam dit nog vol ?
U hoeft misschien slechts een beetje bezorgd te zijn, mààr er scheelt iéts. Ik kan mij niét meer geven.
Toen ik in de psychiatrische kliniek was, sms'te ik mijn moeder vààk om voor mij te bidden. Om kaarsjes voor mij te branden. Ik hoop dat u dat ook eens doet, in plaats van in de krokusvakantie 'gezellige' foto's online te zwieren -no offence: uw geluk is mijn geluk, althans een beetje.

Om met een positieve noot te eindigen: ik houd mij kalm, én velen zien mij graag. En Liefde overwint alles? Géén flauw benul, maar ik moet het maar geloven.
Geniet van uw krokusvakantie én denk eens aan mij , ook al betreft het 1 seconde, u doet mij er plezier mee.

Steeds hoogachtend

(dv)