De neergang

Aan mijn scherm gekluisterd. Rookpauze. Mijn hoofdtelefoon aan maar ik luister niet naar muziek.
Weinig connectie met mensen. Mijn hoofd tolt . Vervreemd van de ander, maar ook vervreemd van mezelf. Is dit de neergang van een cultfiguur?
Heeft het hele ellendige ding dat het 'leven' heet, nog zin? Ik doe alleszins mijn best maar ik heb te veel kwaaltjes: ik heb zin om mijn o' zo geliefde gitaar in alle hevigheid kapot te slaan tegen de trapleuning. En thuis hier, in het onooglijke dorpje Houthulst hebben we helemaal géén trap.
Wat baat het?

Maar er is de onvoorwaardelijke liefde en vriendschap van moeder de vrouw, en een stuk of wat andere familieleden, én vrienden. De overige 'vrienden', dat zijn er pakweg 1.000 op Facebook, maken mij niet gelukkig. Enkel de succesjes tellen en halen honderden likes. Let wel: er wordt met hopen werk gemaakt om creatief met FaKebook om te gaan. Mijmeringen, gedichtjes, weetjes over popmuziek...Je houdt het niet voor mogelijk of ze staan netjes genoteerd op mijn 'vrienden' hun tijdslijn. En , zonder ironie, dat wordt gesmaakt door DD. Mààr mijn hoofd tolt, ik zei het al, té veel prikkels en kwaaltjes om me volledig te geven.

Ik weet écht niet wat ik moet verwachten in 2018 dat voorlopig geboekstaafd staat als 'een monster' van een jaar.
Misschien dat ik eens op retraite moet. FaKebook aan de kant schuiven om daarna met scherp te schieten, mààr voorlopig is het balen.
Aan mijn lieve familie: it ain't over 'till it's over. En ik hoop van harte dat ik de totale neergang kan vermijden.

Steeds hoogachtend,
én als u een tip hebt, om mij te doen schuddenbuiken van het lachen, laat het mij weten,

(dv)