Donkerzwart part II

Wie geeft er nog om mij ? Echt waar: ik vraag me dat af. En toch: er zijn lieden die om mij geven ook al begeef ik mij niet zo vaak meer in het openbaar om met mensjes te praten. Na drie volzinnen staak ik een conversatie al, omdat ik 'op' ben. Een stuk wrakhout van 38 lentes dat tegenslag na tegenslag krijgt. Nu, ik zei het eerder al, ik werk graag in het Tranendal alwaar ik semi-industrieel werk doe. En vandaag was het -lichtelijk overdreven - een toppertje.
Edoch, wanneer de avond valt, is het miserie troef. Ik geraak maar niet uit eigen beweging aan een aangenaam en/of diepgaand gesprek. FaKebook mijd ik wat liever ook al draag ik enkele creatievelingen hoog in het vaandel.

Confrontatie van de dag: ik laat me nauwelijks op een lach - laat staan een glimlach - betrappen.
Bedenking: ik kan er wél een prachtsong over schrijven.
Conclusie: alles komt goed ?!
Gedachte: dit is te kort door de bocht; eerst moet ik nog vele watertjes doorzwemmen om mijn levenskracht, de will to live én mijn goed humeur te bestendigen.
En: op die verdomde schoolbus zit er altijd een lelijke vent naast mij ipv een jonkvrouw met van die blosjes op de wangen. Ik zou dan een gesprek beginnen maar er dient rekening gehouden te worden met mijn donkerzwarte ziel. Zij mag mij wel eens een knuffel geven, een knuffel in the dark.

Eén  knuffel, die het donkerzwarte, koude in mijn hart verwarmt. Want in mij schuilt er nog géén weerkundige lente, het is er nog altijd winter,

steeds hoogachtend

(dv)