Voorlopig

O' wat lulde ik graag in kroegen met prachtige namen als 'Het begin van het Einde', 'de Kinky Star'...
Voor je er erg in hebt, is het alweer een vers jaar, heden 2018, en kan ik enkel teren op een goeie nachtrust. Voor de rest is het voorlopig simpelweg afzien én wachten, wachten..op een flits die de voorbode zou kunnen zijn van een betere periode waarin ik terug uit mijn nek kan lullen.

Anno 2018 is lullen enkel het meervoud van lul. Een lul ben ik niét, enfin : ik bén wél een aansteller geweest toen ik vond dat je je aanstellen nodig was om op schoool de boel in gang te krijgen, om te revolteren tegen gezag, onrechtvaardigheid, de middelmaat op cultureel vlak...We schrijven 2006 die geboekstaafd staat als het meest opwindende jaar van mijn leven. Niet zelden werd ik verliefd en ondanks enkele onbeantwoorde liefdes, schitterde ik in het bijzijn van voornamelijk ' artistieke meisjes. Deze taferelen vonden plaats in de stad van schoonheid én verderf , Gent. Ik beleefde er ook een romance die niet écht lang duurde, maar die ik wél tot op heden koester.

Nà een werkelijk tegenvallende paasvakantie reis ik terug mét tieners in de schoolbus.
Het viel mij vandaag terug op hoe fijn 16-jarige meisjes uitgedost kunnen zijn. Niet zelden met ontblote schoudertjes. De lichte paniek die er was voor ik de bus op moest - angst om over te geven (=emetofobie) - werd al gauw de kop ingedrukt. Er diende zich een opflakkering aan. Ik zou én moest terug eens naar 'The White Album' van The Beatles luisteren, mààr zonder een meisje met ontblote schoudertjes. Nee, dat wordt mij momenteel niet gegund. Misschien later dit jaar als ik wat spraakzamer word, terug wat meer noten op mijn zang heb. Ik heb er vertrouwen in. Maar nu is het roeien met de riemen die ik heb. Voorlopig bewonder ik mijn eigen ontblote schouders, narcist zijnde...

(dv)