18 jaar en nog géén man (tbc)

Naast de gebruikelijke pesterijen - ik hàd nu eenmaal die rostkop , acné én een bril - heb ik best een aardige schooltijd gehad. Ik leerde er mensen kennen die luisterden naar muziek die voor mij toén ongrijpbaar was: Pavement (té complex), The Velvet Underground (té complex, aheum...), Pixies (???), ...
Mààr al snél keerde het tij. De Spice Girls konden mijn kloten kussen, Roxette vond ik wat commerciel enz....
Rock Torhout '97en '98 waren een mijlpaal, een openbaring. Sheryl Crow, Smashing Pumpkins, (Garbage), The Prodigy, Björk én vooral Evil Superstars én The Jon Spencer Blues Explosion toonden me aan hoe het wél moest/kon. Plotsklaps was ik ook te vinden voor 'indie' . Pixies (briljant!), Pavement (nog briljanter!), Eels (geniaal, vooral ten tijde van 'Electro-shock blues')...
En nooit of te nimmer vergeet ik het fantastische optreden van Tindersticks, op Rock Torhout 1998.
De eigenzinnige Britten hadden net hun plaat 'Curtains' uit en bliezen mij omver met hun romantische, melancholische, (bijna) filmische muziek.
Er ging kortom een nieuwe wereld voor mij open. Ook op filmgebied veranderde er véél. De gekkigheid van pakweg 'Ace Ventura' kon ik wel nog smaken, mààr het was het in 1996 gereleaste DRAMA 'Breaking the waves' (Lars von Trier) die me een andere kijk gaf op cinema. Een wàre aardverschuiving, een cultuurschok, zo je wil. Een welgemikte trap in de onderbuik én in de kloten.
Sedertien heb ik die film niét meer durven zien. Ik wil heb bij die éne keer houden. Mijn tranen bewaren.
Làter is me dat slechts nog enkele malen overkomen (het traantje of drie wegpinken bij het bekijken van een film): 'Forrest Gump', 'Trainspotting' en 'City lights' (Charlie Chaplin). De jaren negentig hadden eindelijk een betekenis. Ik werd wat rebelser, maar dit eerder uit onzekerheid...
In de zomer van '98 was er ook mijn eerste liefje Zohra. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van een relatie. Ik deed er alles aan om Zohra te behagen maar liep gebukt onder De Grote Levensvragen. Daardoor liep de relatie uiteindeijk spaak...Ik had tijd nodig om mijn ware 'ik' te vinden...
Ik was verward mààr had eindelijk de muziek gevonden die er , als ik er nu zo over nadenk , altijd al moest geweest zijn: 'indierock'.
Ik denk ook - twintig jaar later - dat als ik wat stabieler was, die relatie met Z. langer had standgehouden.
Ik was 18 én nog géén man...

(dv)