Net niét
Ik bevond me in het elitegroepje van het Tranendal, sinds jaar en dag mijn vaste werkgever, en ik was kotsmisselijk. De grote hoeveelheden koffie deden me das om. Ik gaf net niét over én besliste om een tekst te schrijven. Over het lieve leven en hoe het te lijden. Of néé: over mijn eerste avonturen in Gent.
Ik héb al afgezien als de beesten, het wordt tijd om daar komaf mee te maken. Een nieuwe stap zetten richting een goed gevoel. Klinkt als 'Libelle' of de 'Flair', maar dàt zal mij worst wezen. Mààr daar wil ik naar streven: een goed gevoel: pijnloos, op 'karakter' het leven wederom kleurrijk vorm te geven.
Zoals tijdens the good old days .
We schrijven het jaar 1999, een jaar om in te kaderen. Ik deed voor de tweede maal het zesde middelbaar en ontmoette een bijzonder meisje, Helena geheten. Ze hield eveneens van rock-'n-roll. Kortom : een meisje naar mijn hart. Zo had ze bijvoorbeeld een cassetje gemaakt met allerlei (pop)rocksongs die ze van haar vader had leerde kennen. Songs nét onder de drie minuten.
Uiteindelijk werden we na een jaar vriendschap een paar en voelde me als God in Frankrijk.
Het eerste jaar op kot in Gent! Ik voelde me er direct thuis. Ik koos uiteindelijk voor een zevende jaar Bijzonder Beeldende Vorming waar ik kennismaakte met aspirant-kunstenaars. Ik leefde er op los. Ik rookte weliswaar (nog) niét maar kon me wél vinden in het artistieke milieu. Doch, het werd opletten. Ik was allesbehalve een getalenteerde tekenaar etc....én werd soms scheef bekeken door de leraars die mijn absurde gevoel voor humor slechts sporadisch konden smaken.
Tijdens de lessen waarnemingstekenen moesten we wel eens naar levend model een tekening op papier zette wat me vaak deed duizelen.
Mijn liefje studeerde toen 3-D (3-dimensionale vormgeving). Er schenen toen tien zonnen tegelijkertijd, hoewel mijn kunde voor de Beeldende Kunsten échter zeer middelmatig was.
Helena's kunde daarentegen vond ik magistraal. Ze speelde ook gitaar én had een bandje met haar zus. Ze leerde mij een paar akkoorden kennen én ik schreef al snel mijn eerste song 'Tonight' : een deprimerende song over slapeloosheid: twee baslijntjes en ik was er klaar méé. Hiermede bevestigde ik meteen mijn aanleg voor melancholie. Ondanks het wonderlijke jaar 1999 - een liefje, het leven in een artistiek milieu én de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders - wàs er toch die verdomde melancholie.
Ik schreef ook gedichtjes en wou dat ik - als ik later overlijd - met de gitaar in de armen zou sterven./ 20 jaar later denk ik er nét zo over. Ik zal pakweg in 2050 sterven met de gitaar in mijn armen. Ik vind dat poëtisch. Of net niét ?
(tbc) (dv)
Ik héb al afgezien als de beesten, het wordt tijd om daar komaf mee te maken. Een nieuwe stap zetten richting een goed gevoel. Klinkt als 'Libelle' of de 'Flair', maar dàt zal mij worst wezen. Mààr daar wil ik naar streven: een goed gevoel: pijnloos, op 'karakter' het leven wederom kleurrijk vorm te geven.
Zoals tijdens the good old days .
We schrijven het jaar 1999, een jaar om in te kaderen. Ik deed voor de tweede maal het zesde middelbaar en ontmoette een bijzonder meisje, Helena geheten. Ze hield eveneens van rock-'n-roll. Kortom : een meisje naar mijn hart. Zo had ze bijvoorbeeld een cassetje gemaakt met allerlei (pop)rocksongs die ze van haar vader had leerde kennen. Songs nét onder de drie minuten.
Uiteindelijk werden we na een jaar vriendschap een paar en voelde me als God in Frankrijk.
Het eerste jaar op kot in Gent! Ik voelde me er direct thuis. Ik koos uiteindelijk voor een zevende jaar Bijzonder Beeldende Vorming waar ik kennismaakte met aspirant-kunstenaars. Ik leefde er op los. Ik rookte weliswaar (nog) niét maar kon me wél vinden in het artistieke milieu. Doch, het werd opletten. Ik was allesbehalve een getalenteerde tekenaar etc....én werd soms scheef bekeken door de leraars die mijn absurde gevoel voor humor slechts sporadisch konden smaken.
Tijdens de lessen waarnemingstekenen moesten we wel eens naar levend model een tekening op papier zette wat me vaak deed duizelen.
Mijn liefje studeerde toen 3-D (3-dimensionale vormgeving). Er schenen toen tien zonnen tegelijkertijd, hoewel mijn kunde voor de Beeldende Kunsten échter zeer middelmatig was.
Helena's kunde daarentegen vond ik magistraal. Ze speelde ook gitaar én had een bandje met haar zus. Ze leerde mij een paar akkoorden kennen én ik schreef al snel mijn eerste song 'Tonight' : een deprimerende song over slapeloosheid: twee baslijntjes en ik was er klaar méé. Hiermede bevestigde ik meteen mijn aanleg voor melancholie. Ondanks het wonderlijke jaar 1999 - een liefje, het leven in een artistiek milieu én de onvoorwaardelijke liefde van mijn ouders - wàs er toch die verdomde melancholie.
Ik schreef ook gedichtjes en wou dat ik - als ik later overlijd - met de gitaar in de armen zou sterven./ 20 jaar later denk ik er nét zo over. Ik zal pakweg in 2050 sterven met de gitaar in mijn armen. Ik vind dat poëtisch. Of net niét ?
(tbc) (dv)
posted by dandy davy at 3:58 AM
0 Comments:
Post a Comment
<< Home