Net niét (2)

Ik was een schim van mezelf toen Helena en ik uit elkaar gingen. We schrijven het chaotische jaar 2004. Ik verfde mijn haar zwart en zoop me te pletter. Er bestaan zelfs beelden van, van een schreiende ik na een bezopen 'feestje' op mijn kot te Gent. Liefdesverdriet , zo stelde mijn psychiater, is alsof er een stuk schouder uit het lichaam wordt gerukt. Een vreemde uitdrukking, maar ik kon er in komen. Helena was het belangrijkste in mijn leven, niét mijn diploma, nét niét mijn diploma...

Ik zoop me dus te pletter, en ik ging vaker uit dan me lief was. Op zoek naar een nieuwe liefde? Losbandige seks? Ik wist het dus allemaal niet meer, dus ik deed maar zowat. Mijn studies verwaarloosde ik net niét, ik had dus toch nog de moed om door te gaan met mijn opleiding Vrije Kunsten. Mààr het was wroeten, zweten, huilen en nog eens huilen...

Ik zette dus door en moest geen herexamens doen. Ik ontmoette 'flower girl' waar ik een liedje aan wijdde, mààr ze vond mijn avances eerder storend. Doch, ik had een resem vrienden die me steunden. Ik betrapte mezelf soms zelfs nu en dan op een glimlach en het cafébezoek was 'nachtelijke routine'.

Ach, het was het einde van de wereld niet, maar makkelijk was het niét. Gelukkiglijk was er de muziek. Ik schreef het verdriet van me af en dit leidde tot een handvol prachtsongs...Op 'My dear' zong ik 'Summer came, but you didn't come for sure, fall is here, please come to me , my dear...'

Uiteindelijk werd ik Meester in de Beeldende Kunsten eind juni 2005 met een dubbel gevoel. Op de diploma-uitreiking zoop ik me terug te pletter. En huilde ik als een kind. Ik lag op de grond, als een slappe vod, half walgend van de champagne.

Doch, het kwam goed. Op het Dour-festival van 2005 ging ik loos op spetterende acts als The Neon Judgement, Anne Clark enz...Ik waande me in een film. Een tragikomedie. Ik ontmoette er een bijzonder leuk ogend Waals meisje G. . Ik werd net niét verliefd...

TBC

(dv)