Nostalgiewinkel

Het valt me op dat het in het Tranendal, sinds jaar en dag mijn werkgever, soms wat vreemd 'aarden' is. Mensjes die ei zo na de controle verliezen, maar toch zichzelf staande houden. Via een simpele babbel, een schouderklopje...
Maar alles komt op zijn pootjes terecht. Zo zie ik ook mijn leven.
Al betreft mijn leven soms een ware beproeving, mijn oeroude hart durft wel eens een tel over te slaan, zo denk ik soms, het is soms 'doodgaan' zonder te sterven...

En o' wat zou ik graag Herman Brusselmans zijn. Lena, met wie hij een paar vormt, is knap en sluit niet uit dat zij en haar 'Straaljager der Vlaamse Letteren' kinderen willen. Ik ben snel jaloers, ziet u.

Ik dool wat rond, en ben voorlopig nog wat te onstabiel om een meisjeshart te veroveren, laat staan dat ik een gezinnetje sticht en voor een kind zorg. Niettemin gun ik , ondanks mijn jaloezie, Brusselmans en zijn meisje het grootste geluk...

Voorlopig is het wat 'ondergaan'...: de pijn, de 'blues', maar kijk: morgen start de herfst, mijn favoriete seizoen, waar weemoed en lichte vrolijkheid elkaar vinden...Ik vind dat poëtisch!

Kortom: er is nog werk aan de winkel. Werk heb ik al, later begin ik een ' nostalgiewinkel' wat dat ook moge betekenen.
Nostalgisch en steeds hoogachtend,

(dv)