Net niét...(3)

Net niét in huilen uitgebarsten toen ik het afscheidsconcert van mijn favoriete Belgische band Madensuyu -hey, het zijn vrienden van mij!- bekeek op YouTube. Wàt een rauwe, emotionele muziek! Compromisloos, zonder franjes, éérlijk en héérlijk.
Ik hou van Madensuyu, terwijl ik steeds minder van mezelf hou. Want hoe je het nu draait of keert, het gaat wat minder met mij. En dat laat zich zien. Misschien dat ik nog eens een plaatje maak waardoor ik terug aan zelfvertrouwen win.
Een plaatje dat wellicht nét géén 4 sterren krijgt in Humo. Een eerste single zou 'Easy tune' heten, geschreven toen ik alweder halsoverkop verliefd werd op een onbereikbaar meisje. Het leven zoals het is: een meisje dat een 'lost soul' afwijst. Ook in mijn dromen zijn de meisjes eerder cynisch van aard, toen die keer dat ik seks had met een Japans 'vrouwmensje', Yushi, dat me na de post-coïtale sigaret neerknuppelde met een zweep. Ik kén het klappen van de zweep, juffrouw. En maar doormeppen, dat Japans 'vrouwmensje'... " Stoppen is géén optie ", kreeg ik ook te horen tijdens het fantastische Madensuyu-optreden. Wel, Yushi wou ook van geen wijken weten. Ik bloedde ei zo na dood.
Ik denk véél, wellicht té veel aan de dood, maar Magere Hein màg voor mijn part nog 40 jaar op zich laten wachten. Wànt ik dien het leven nog te vieren (!) , met de vele vriendjes en vriendinnetjes die ik heb.
Muziek zal wellicht de ultieme redding zijn. Of die ene 'bloedbroeder' die me terug op het rechte pad brengt. Ik zal hem eeuwig dankbaar zijn en hem net niét op de mond kussen.

tbc

(dv)