De jaren negentig (deel 1)

Naast de gebruikelijke pesterijen - ik had die verdomde rostekop , acné én een bril - heb ik best een aardige schooltijd gehad. Ik leerde er mensen kennen die luisterden naar muziek die voor mij toèn, op mijn zestiende, ongrijpbaar was : Pavement (té complex), Pixies (????) ...

Mààr al snel keerde het tij : De Spice Girls konden plots mijn kloten kussen, Roxette vond ik té commercieel enz.... Rock Torhout '97 en '98 waren simpelweg een openbaring. Sheryl Crow, Smashing Pumpkins, (Garbage), Björk én vooral  Evil Superstars én The Jon Spencer Blues Explosion toonden me aan hoe het wél moest/kon. Plotsklaps was ik ook te vinden voor indie.
Pixies (briljant!), Pavement (nog briljanter!), Eels (geniaal, vooral 'Electro-shock blues'...)
En nooit of te nimmer vergeet ik het fantastische optreden van de mij toen onbekende Tindersticks.
De eigenzinnige Britten hadden net hun plaat 'Curtains' uit en bliezen mij omver op Rock Torhout '98  met hun romantische, melancholische , (bijna) filmische muziek. Dit had ik nooit eerder gehoord of gezien! Er ging een nieuwe wereld voor mij open...
Ook op filmgebied veranderde er véél. De gekkigheid van Jim Carry in pakweg 'Ace Ventura' : pet detective' kon ik nog 'plaatsen' mààr het was het in 1996 gereleaste Deense drama 'Breaking the waves' (Lars von Trier) die me een andere kijk gaf op cinema. Een wàre aardverschuiving, cultuurschok, zo je wil... Een welgemikte trap in mijn kloten.
Sedertien heb ik die film niét meer gezien. Ik wil het bij die éne keer houden. Mijn tranen bewaren. Want ik was tot tranen toe bewogen toen ik von Trier's meesterwerk zag. Later is me dat slechts nog enkele malen overkomen - het traantje of drie wegpinken bij het bekijken van een film - : 'Trainspotting' en 'City Lights' (Charlie Chaplin).

Kortom: de jaren negentig hadden eindelijk een 'betekenis' !

Wordt vervolgd,

(dv)