HET DECAMEISJE

Wat denk ik godverdomme toch met zo'n weemoed terug aan mijn studententijd in het West-Vlaamse Gent waar ik geregeld een lesgever - geefster overblufte.
Nu ik - u mag dat weten, beste 5 lezers van mijn blog - gehospitaliseerd ben, ben ik nederig en powerless.
Welke drugs ik nam op school ten einde mijn zelfzekerheid de hoogte in te jagen, weet ik niet meer.
Wat ik wél weet, is dat ik heden nuchter ben én mij zo laat doen.

Drets vs. Bucky.
Bad vibes vs. Good vibrations.
Slechte spijsvertering vs. wat jah...?

Wat mij echter kan redden, is het veroveren van het hart van mijn droommeisje dat al gauw al mijn twijfels wegneemt en me meevoert naar zonnigere oorden.
Het leven is aan de durvers.
Benieuwd of ik me zal meeslepen door het meisje dat me af en toe trakteert op die verschrikkelijke Gin-Tonic.
Wijselijk zal ik haar zeggen dat ik in plaats van de Gin enkel een ferme 'zjatte' deca hoef...

(dv)

2017

Het leven is soms niet meer dan een flink stuk doorademen en slijmpjes ophoesten, zoals het een verstokte roker betaamt.
Later deze week: opklaringen. Hopelijk klaart het wat op in m'n bizarre kop en in het 'koppie' van mijn collega's.
Dat de lente zich aandient binnen een kleine twee maanden is een meevaller. En zo hoop ik ook met jullie dat 2017 alsnog een deugddoend jaar wordt met -waarom niet - fun en hits -en waarom ook niet-droefenis dat -iedereen heeft wel eens 4 lekke banden in een cross-volledig gecounterd wordt door algehele vrolijkheid waar ik voor pleit. En dat Moeskroen landskampioen moge worden!
Waarop ik dan in mijn eentje of tussen een hele resem rondborstige dames van mijn Gin-Tonic mag nippen.
Schol en een leuk 2017!

(dv)