Wednesday, January 16, 2019

De stille chaos

De dagen worden weer wat langer, de donkerte laat even op zich wachten al is die voor altijd in ons/mijn hart en mijn violiste speelt een deuntje. Het leven mag dan wel een hobbelig parcours zijn, ik houd me wel staande. In alle stilte leg ik de voorjaarsprogrammatie vast. Met zicht op dat vermaledijde tv-schermpje waarop nauwelijks iets te zien valt behalve de prachtige verschijning van Hanne Decoutere die het laatavondjournaal niet voorleest, maar be-leeft. En ik die in alle stilte alles waarneem zoals altijd. Haar grote kijkers, haar blouse, de schitterende glimlach op haar gezicht én vooral de wens die zij op het einde van het journaal uitspreekt - dat we mogen een rustige nacht hebben. Rustige nachten zijn echter eerder schaars bij momenten van opwinding, chaos en Hanne Decoutere.
Wérkelijk iedere avond besluit ik met Hanne D.. Daarna ga ik stilletjes naar bed en ga de chaos van de dromen te lijf. In mijn dromen overwin ik wel 'ns een gevecht met een draak of een dino of kotst mijn vriend Pierlo Debackere een gans parlement onder.

Hanne D. zal ik nooit kunnen veroveren, daar zij een aantal jaar geleden in het huwelijksbootje is gestapt, mààr in 2019 kom ik haar wel eens tegen, en dan laat ik haar praten, ik presenteer haar dan een sigaretje en dan beleven we samen het journaal met als titel 'De stille chaos' die later ook wordt verfilmd aan de hand van waargebeurde feiten zoals Hanne D. die door mijn rosse haren wrijft met haar handen terwijl ik zuig aan een sigaretje, tijdens het post-laatavondjournaal.
Hoe het uiteindelijk allemaal afloopt, verneemt u morgen in het enige hoofdpunt van Hanne's journaal. Ik wens u een rustige nacht en beloof dat u het gevecht met de draak of dino overwint.

(dv)

Tuesday, January 15, 2019

De jaren negentig (deel 1)

Naast de gebruikelijke pesterijen - ik had die verdomde rostekop , acné én een bril - heb ik best een aardige schooltijd gehad. Ik leerde er mensen kennen die luisterden naar muziek die voor mij toèn, op mijn zestiende, ongrijpbaar was : Pavement (té complex), Pixies (????) ...

Mààr al snel keerde het tij : De Spice Girls konden plots mijn kloten kussen, Roxette vond ik té commercieel enz.... Rock Torhout '97 en '98 waren simpelweg een openbaring. Sheryl Crow, Smashing Pumpkins, (Garbage), Björk én vooral  Evil Superstars én The Jon Spencer Blues Explosion toonden me aan hoe het wél moest/kon. Plotsklaps was ik ook te vinden voor indie.
Pixies (briljant!), Pavement (nog briljanter!), Eels (geniaal, vooral 'Electro-shock blues'...)
En nooit of te nimmer vergeet ik het fantastische optreden van de mij toen onbekende Tindersticks.
De eigenzinnige Britten hadden net hun plaat 'Curtains' uit en bliezen mij omver op Rock Torhout '98  met hun romantische, melancholische , (bijna) filmische muziek. Dit had ik nooit eerder gehoord of gezien! Er ging een nieuwe wereld voor mij open...
Ook op filmgebied veranderde er véél. De gekkigheid van Jim Carry in pakweg 'Ace Ventura' : pet detective' kon ik nog 'plaatsen' mààr het was het in 1996 gereleaste Deense drama 'Breaking the waves' (Lars von Trier) die me een andere kijk gaf op cinema. Een wàre aardverschuiving, cultuurschok, zo je wil... Een welgemikte trap in mijn kloten.
Sedertien heb ik die film niét meer gezien. Ik wil het bij die éne keer houden. Mijn tranen bewaren. Want ik was tot tranen toe bewogen toen ik von Trier's meesterwerk zag. Later is me dat slechts nog enkele malen overkomen - het traantje of drie wegpinken bij het bekijken van een film - : 'Trainspotting' en 'City Lights' (Charlie Chaplin).

Kortom: de jaren negentig hadden eindelijk een 'betekenis' !

Wordt vervolgd,

(dv)

Wednesday, January 02, 2019

Sigaretten, koffie en perenlikeurtje

Alles welbeschouwd was 2018 een jaartje om snel te vergeten, maar dat gaf ik al tot vervelens toe, aan. Ik deed geen zak. Tijd om het tij te doen keren.
Op muzikaal vlak wil ik terug meespelen, én niét zomaar. 'Stomach blues' zou een EP'tje moeten worden, een plaatje dat vintage Dandy Davy zou moeten zijn met lo-fi, alt.country én rock, hopelijk gekoppeld aan een hele reeks optredens....

Heden ten dage laaf ik me aan de geneugten des levens: het roken van sigaretten, het consumeren van sloten koffie én het af en toe nippen van een perenlikeurtje. Ja hoor, wat alcohol kan geen kwaad.
Ik herinner me mijn drankverbruik tijdens mijn studentenjaren. Ik zoop me te pletter, maar hield me altijd staande. Ik leidde een liederlijk leven én werd om de haverklap verliefd. De Vlasmarkt in het prachtige Gent was mijn 'uitvalsbasis'. Ik was een romanticus, een troubadour en nipte van menig Irish Coffee in het bijzijn van mijn  'drinkebroer' én een stuk of wat gewillige meisjes. Ik denk dat ik toen gelukkiger was dan ooit tevoren.

Ik hoop van harte dat 2019 een comeback mag inluiden én ik terug een stuk of wat mensen mag entertainen. Ik weet niét hoe het met mijn drinkebroer van weleer is - mààr mocht ik hem nogmaals eens terugzien, wil ik hem wél nog eens op een Irish Coffee trakteren.

Ik wens u van harte een mooi jaar toe,
namens uw huiscolumnist,

(dv)