Voorlopig

O' wat lulde ik graag in kroegen met prachtige namen als 'Het begin van het Einde', 'de Kinky Star'...
Voor je er erg in hebt, is het alweer een vers jaar, heden 2018, en kan ik enkel teren op een goeie nachtrust. Voor de rest is het voorlopig simpelweg afzien én wachten, wachten..op een flits die de voorbode zou kunnen zijn van een betere periode waarin ik terug uit mijn nek kan lullen.

Anno 2018 is lullen enkel het meervoud van lul. Een lul ben ik niét, enfin : ik bén wél een aansteller geweest toen ik vond dat je je aanstellen nodig was om op schoool de boel in gang te krijgen, om te revolteren tegen gezag, onrechtvaardigheid, de middelmaat op cultureel vlak...We schrijven 2006 die geboekstaafd staat als het meest opwindende jaar van mijn leven. Niet zelden werd ik verliefd en ondanks enkele onbeantwoorde liefdes, schitterde ik in het bijzijn van voornamelijk ' artistieke meisjes. Deze taferelen vonden plaats in de stad van schoonheid én verderf , Gent. Ik beleefde er ook een romance die niet écht lang duurde, maar die ik wél tot op heden koester.

Nà een werkelijk tegenvallende paasvakantie reis ik terug mét tieners in de schoolbus.
Het viel mij vandaag terug op hoe fijn 16-jarige meisjes uitgedost kunnen zijn. Niet zelden met ontblote schoudertjes. De lichte paniek die er was voor ik de bus op moest - angst om over te geven (=emetofobie) - werd al gauw de kop ingedrukt. Er diende zich een opflakkering aan. Ik zou én moest terug eens naar 'The White Album' van The Beatles luisteren, mààr zonder een meisje met ontblote schoudertjes. Nee, dat wordt mij momenteel niet gegund. Misschien later dit jaar als ik wat spraakzamer word, terug wat meer noten op mijn zang heb. Ik heb er vertrouwen in. Maar nu is het roeien met de riemen die ik heb. Voorlopig bewonder ik mijn eigen ontblote schouders, narcist zijnde...

(dv)

Werkgever en dolle tijden

Ik heb de beste werkgever aller tijden, namelijk, 'het Tranendal' in RSL. Het Tranendal waar mensjes met een beperking, o' ho - ik heb zo mijn beperkingen hoor! , lief zijn voor mekaar. Ik ontwaar hier zélfs een soortement -vergeef mij het woord soortement - Liefde in dit bedrijf.
Wàt ik allemaal zo uitspook in het Tranendal, daar hebt u eigenlijk géén zaken mee. Als het mij maar motiveert om door te gaan in deze rotwereld, door mij 'één groot roddelkot' genoemd.
In het Tranendal wordt ook geroddeld, hetzij beperkt. Ik kan daar mee leven. Mààr er wordt ook wat gedold met elkaar, mààr ik doe niet mee; ik kan mij heden ten dage niet meer zo geven zoals vroeger, ik bén zowaar de 'stille' van de hoop.

O' - en dat heeft mij tot tranen toe bewogen - ik verlang terug naar de dolle tijden tijdens mijn woeste studentenperiode alwaar ik hoegenaamd niét stil was. Het waren goede tijden én slechte tijden.
Mààr tijdens mijn slechte tijden , werd ik goed opgevangen door familie en vrienden.
De goede tijden zitten in mijn geheugen gegrift. Dàt wàs dollen met elkaar. Niet zelden werd er op los gepaft, dit wàs: wiet roken én samen een cultfilm bekijken. Ik herinner mij 'Eraserhead' (David Lynch), 'Pulp fiction' (Quentin Tarantino), 'Fear and loathing in Las Vegas' etc... onder invloed. Làchen! Tijdens mijn opleiding in de Vrije Kunsten in Gent (K.A.S.K.) de jury te kakken zetten en met een luide stem mijn werken verdedigend....Làchen!
Die tijden komen nooit meer terug. Dat is het hele eieren vreten.
Heden ten dage bevind ik mij in een web zonder intriges. Elke dag is een kopie van de vorige. Aan mij de keuze om terug buiten mijn cocon te treden. Mààr het wordt niét makkelijk. Mijn studentenmakkers zie ik niet méér, en ik ben terug bij mijn o' zo betrouwbare moeder ingetrokken na lànge opnames in ziekenhuizen alwaar ik danig op de proef werd gesteld. Dolle tijden had ik er niét beleefd:

dolle tijden,
honderden mensen huilen na mijn verscheiden,
o' wat hadden ze mij toch graag,
o' wat was ik een provocateur,
een 'acteur',
beenhard in mijn analyses,
een zanger/een muzikant,
een kunstenaar,
de Gainsbarre,

mààr mét hopen hoop, wens ik van het jaar 2018 nog iéts te maken. Sàmen met u!

steeds hoogachtend,

(dv)

De koningin

Alsof ik gevangen zit in mezelf. Zo voel ik me. Mijn lichaam laat het afweten en mijn kop zit vol gaten. Of zijn het zorgen? Zorgen omdat ik niet voor nageslacht zal kunnen zorgen. Of ik vries mijn zaad in. Jàh, dat doe ik!
Intussen op de achtergrond: het ravissante meisje Sarah in 'Blokken'. " Jammer dat je doortocht in dit spel veel te kort was ", zei Ben Crabbé die nooit om een flauwe grap verlegen zit.
 Ik droom stiekem van een meisje dat ravissant is én zorgzaam. O' wat waren mijn ex-liefjes mooi! En zorgzaam. En artistiek! 'Soort zoekt soort', zegt men in de volksmond. Welaan dan: ik bied mij bij deze aan! Iemand die mijn issues en grilligheden aankan. Iemand die me geruststelt...dat ik niet doodziek ben. Iemand die me kan troosten én samen met mij in bad wil zitten. Want het is zo eenzaam, alleen in bad, zéker als ik terugdenk aan een tijd waarbij mijn voormalige liefjes mij vergezelden in de badkuip.
Weet u wàt? Ik schrijf me in voor het volgende seizoen van 'Blind getrouwd' , een experimenteel programmaatje op VTM dat met het grootste gemak de kaap van 1 miljoen kijkers overschrijdt.
Dan zing ik treursongs én word ik op handen gedragen door véle meisjes én word ik geboekt op elk zomerfestival. Ik stop ook met roken, train ik me te pleuris in de fitness én zetel ik in panelshows waardoor ik wat extra zakgeld verdien. Ik zie het al helemaal zitten!

Nee, serieus, ik blijf nederig en ik wacht op de dag dat ik het licht (terug)zie en ik uit mijn cocon treed, zodat ik terug mét de nodige attitude mijn leven een nieuwe wending kan geven. Wég met het gevangenschap én leve de vrijheid! Niet langer het gevangenschap die mijn geest bevuilt. Mààr het soortement vrijheid die me terug de kans geeft om samen met een artistieke griet te ginnegappen én te dollen met haar.
Naast de troon van de koning (van de lo-fi pop) een koningin! Ik kijk er alvast hard naar uit!

steeds hoogachtend,

(dv)