De mok en de ochtend

Laten we meteen met de deur in huis vallen: ik heb genoten van 'Bevergem', de absurde fictiereeks rond Freddy De Vadder, de vedette van de Vlaamse standup-kringen. Alleen al het fantastische openingsshot met een kettingrokende Freddy verdiende alle aandacht. Laat dit dan nu het wonderlijke begin zijn van een spetterend najaar, dacht ik. Eerlijk: ik kon de slaap niet vatten vannacht. Ik bevond me tussen halfslapen en waken in een ander universum. Een universum waar ik recht op heb. Een ander bestaan dan hetgene ik nu leid. Met kettingrokende chicks die de kleren van mijn lijf scheuren.
En ik die constant, aldoor denk: nu ben ik een vedette. Ach, een vedette. Heb ik er genoeg charisma voor ? En waarom scheuren chicks in mijn echte bestaaan me niet de kleren van mijn lijf ?!
Laat vallen. Nog een reden waarom ik niet echt de slaap kon vatten: ik moest immers weten wat een mok was. Dat is toch iets van een koffiebranderij ? Eens gecheckt op het net, ben ik er nog niet zo zeker van. Ik zei het al, ik bevond me tussen haflslapen en waken. Een mok is ook een huidaandoening, zo leek ik te lezen. Kort nadien You-Tubete ik 'Conversation 16' van The National, het epische nummer uit de viersterrenplaat, 'High violet' . Ik werd er zelfs goedgezind van.

Maar laten we wel wezen: het najaar is goed ingezet. De melancholie loert om de hoek en muziek raakt me dieper dan ooit. Dat halfnaakte chicks mij nog steeds geen vedette vinden, vind ik plots niet erg meer.
Waarvan ik ook goedgemutst word: het nakende cultuurseizoen waar ik wegens een tekort aan budget alwéér niet volledig zal aan deelnemen, maar waar ik kan - toch pareltjes van zal meepikken.
Hopelijk word het najaar ook een heruitgave van het najaar van 2012 waar in ik een nieuwe liefde ontmoet. Hopelijk. Als dat niet het geval is: niet getreurd: er zijn genoeg redenen om mij te wagen aan nieuwe avonturen. Zoals de 'mok en de ochtend', mijn nieuwe column die ik zonet schreef.
En nu 'The air that i breathe' van The Hollies op volume 10 zetten. Denk 'Bevergem'. Denk liefde voor muziek. Denk chicks die de kleren van mijn lijf scheuren. Denk najaar. Denk de ochtend . Denke de mok. En dank aan mijn verwekkers...

(dv)

Wat met het najaar ? ...

Blijkbaar heb ik een aantal zielen gelukkig gemaakt met een gesmaakt optreden op Trax jongstleden.
Dat ontroert me. Fiere vrienden/familie heb ik er aan overgehouden. Mooi zo! Ik dacht vroeger: het leven is méér dan enkel je best doen. Je moet je niet 100% géven maar 110% zoals die geföhnde, potsierlijke voetballertjes van tegenwoordig. Ik heb me daarin vergist, of nee... ? Ach ik weet het niet.
Het enige wat ik weet, is dat ik heden terug de vroege ochtend moet beginnen te beleven. Nadenken, muziekje spelen, sigaretje roken, koffie maken, ontbijt om 5u. klaarmaken en mijn negatieve gedachten omzetten in positieve. Het lijkt makkelijk, maar dat is het niet, vooral het laatste baart me zorgen.
Ik zag het interview in 'Van Gils en gasten' met Guy Mortier en Jan Mulder, twee heren, boven de zeventig, die ik wel mag. Wat een levenslust hebben die kerels, dacht ik twaalf minuten lang, twaalf minuten - de lengte van het interview. Word ik ooit zeventig ? Zal ik dan even enthousiast zijn over mijn singer/songwriterij ? En zal ik op de beeldbuis geraken... ? Ach, waan, overmoed... Ik doe de singer/songwriterij absoluut niet om op tv te geraken. Wat me nog het meest boeit, is die 40 minuten spanning/ontspanning op het podium. Je nummers be-leven en dan maar achteraf hopen op positieve reacties. En die zijn er! Wat heb je nou te klagen, dan, man ? Wel, om eerlijk te zijn: ik weet het niet. Ik weet niet wat het najaar brengt. Het weer wordt wisselvalliger dan mijn stemmingsschommelingen en ik kijk achterom, naar de voorbije zomer en denk: ik heb er het maximum niet uitgehaald. Maar daar maal ik niet om. Het zijn de woorden van Jan Mulder en Guy Mortier: move on! Niet dat ze dat letterlijk zeiden in het nu al legendarische interview. Ik bedoel: als je al wat structuur in je leven hebt, zorg dan dat het klopt. Ook al is het, het obligate winkelen. WC-papier kopen om je stronthol af te kuisen, nieuwe vullingen kopen om terug scherp te kunnen tekenen, afwasmiddel om die verdomde afwas, enz...
Ik zei het al: move on! We moven on! En we denken niet wat geweest is, maar wat komt. Wat komt, is altijd lichtjes voorspelbaar, maar niettemin voor 80% onvoorspelbaar. Je zal je maar eens middenin een windhoos begeven, of je zal je maar in een oorlogsgebied bevinden, of je zal maar eens verwikkeld geraken in een ruzie die weken in je kleren hangt... JE zal, je zal...niks te zullen. We doen deemoedig voort. Stervelingen als ik hebben te veel praatjes, maar dat màg! In een rouwperiode als deze mag er gepraat, worden, gereflecteerd, beschouwd... En kijk: merkte ik daar geen glimlach op mijn gezicht toen ik op de eerste schooldag scholieren zag tafelen in de kersverse najaarszon ? Welaan dan, wat met de herfst...mijn kloten! We zullen haar beleven als vanouds, en misschien, heel misschien , daar zijn herfsten voor gemaakt, heel misschien verschijnt er een beetje liefde.
Al is het de liefde voor muziek, de Rode Duivels, of voor het verorberen van een boterham met camembert, ik zal het geweten hebben !
Laten we tenslotte, ik onderstreep het nogmaals, blijven 'moven'. En liefhebben. En zoveel meer. Het najaar is ingezet. Geen weg terug. De melancholie kruipt al in mijn bescheiden kleren. Een troost, maar ook voorspelbaarheid. Een voorspelbaarheid die voor mijn part wat ontregeld mag worden. Zo kijk ik enorm uit naar het nu al legendarische 'Bevergem' op canvas. Nu al een zekerheid? Afwachten. En god ja, die gefôhnde voetballertjes... Ach, denk Jan Mulder. Levenslust. Ouwehoeren. Ik voel het al. Dit najaar wordt er een om nooit te vergeten...

(dv)