DETOX

Ik weet niet als ik nog rock'-n'roll ben. Zolang ik niet in goede gezondheid verkeer, kom ik het huis niet uit, en haal ik geen kattenkwaad uit. Maar alla ,vandaag was het toch dat tikkeltje anders: ik voelde me terug 18 toen ik in het fantastische ARhus Lenny Kravitz mocht aanhoren in de Rodenbachstad Roeselare. (ARhus is de bibliotheek van R'lare, dv.)
Na het boeiend stukje in de Morgen over 'waarom we terug met z'n allen naar 'De Slimste Mens' zullen kijken, gelezen te hebben, voelde ik me terug droef te moede. Tijdens de terugreis op de bus voelde ik me als vanouds: somber en oververhit...Zucht...
Mààr iemand stelde me een 'detox' voor. Laten we dààr voor gaan. Of misschien dat 'De Slimste Mens' de pijn verlicht, in mijn bescheiden opinie door 4 trefwoorden : 1.Herman, 2. Brusselmans, 3. Barbara, 4. Sarafian. Dat moet volstaan, denk ik.

Weet je wat het is ? Ik mis mijn temperament van vroeger. Ik kon wel eens kwaad worden én harde kritiek leveren op datgene wat mij stoorde aan deze 'ieder-voor-zich-maatschappij'. Facebook bijvoorbeeld, mag dan wél hier en daar creatieve vondsten opleveren, ik vind er soms geen hol aan. En toch doe ik mee...Misschien moet ik enige tijd Facebook ontzien, ook dit kan in mijn 'detox-programma' zitten...dat ik zélf zal samenstellen.

U ziet : mijn besluit staat vast: detox ' it 'll be ' én maandag word ik verwacht in het woon- en zorgcentrum in Houthulst om met de bejaarden te wandelen.

De verkiezingen morgen kunnen mij gestolen worden ook al heb ik sympathie voor enkele mensjes die voor een - 'ow, hoe klef!'- meerwaarde kunnen zorgen voor de samenleving.

Uw 'detox'-halfbakken columnist,

(dv)

Net niét (4)

Ik herinner het me nog hoor B., de enquête die je doorstuurde naar je medeleerlingen; we schrijven het jaar 1999 toen ik een jaartje moest 'overzitten' in het middelbaar in het college van Torhout en waar ene Helena helemaal in de ban was van mijn persoonlijkheid...

Belangrijkste topic van de enquête : wat zal er worden van...? Welk beroep zal je later uitoefenen?
Mijn medeleerlingen beantwoordden die vraag. De ene hield het op 'stadswerker', de andere op 'corrupte politicus', één iemand had het bijna bij het rechte eind. 'Bluesmuzikant die de pijn des levens bezingt in nachtclubs'...Ik vond dat bijna aandoenlijk. Ik kon het me echter niet voorstellen. Ik luisterde naar alles behalve de blues, ik beschouwde de Afrekening op Studio Brussel nog steeds als de 'Heilige Lijst'...

Bijna 20 jaar later luister ik niet meer naar de zogenaamde 'Heilige Lijst'. Enige nuance: artiesten/bands als Arcade Fire en The War on Drugs stààn in de Afrekening, dàt is mooi meegenomen, want het zijn nét dié bands die ik absoluut nog live wil zien. Laten we stellen dat de kwaliteit is afgenomen, maar dat er hier en daar wél wat parels in de lijst staan.

Mààr ik mis de 'revolte', bands als Sleaford Mods, Idles, Madensuyu...zouden in een rechtvaardigere wereld moeten grijsgedraaid worden, maar soit...

Heden kan ik de blues wél appreciëren. Ik speel live vaak 'Peptalk/Smalltalk', mijn favoriete nummer over een gebroken relatie, tja, dan is de blues wel héél dichtbij. Mààr als hoofdberoep ben ik dus medewerker in het 'Tranendal', waar ik - en dit komt u de strot uit (ik herhaal het tot vervelens toe)- sinds jaar en dag werk.

Ik zou morgen vragen of ik kan promoveren, en dat ik opslag kan krijgen: maar ik weet het antwoord al: net niét...

tbc

(dv)

Net niét...(3)

Net niét in huilen uitgebarsten toen ik het afscheidsconcert van mijn favoriete Belgische band Madensuyu -hey, het zijn vrienden van mij!- bekeek op YouTube. Wàt een rauwe, emotionele muziek! Compromisloos, zonder franjes, éérlijk en héérlijk.
Ik hou van Madensuyu, terwijl ik steeds minder van mezelf hou. Want hoe je het nu draait of keert, het gaat wat minder met mij. En dat laat zich zien. Misschien dat ik nog eens een plaatje maak waardoor ik terug aan zelfvertrouwen win.
Een plaatje dat wellicht nét géén 4 sterren krijgt in Humo. Een eerste single zou 'Easy tune' heten, geschreven toen ik alweder halsoverkop verliefd werd op een onbereikbaar meisje. Het leven zoals het is: een meisje dat een 'lost soul' afwijst. Ook in mijn dromen zijn de meisjes eerder cynisch van aard, toen die keer dat ik seks had met een Japans 'vrouwmensje', Yushi, dat me na de post-coïtale sigaret neerknuppelde met een zweep. Ik kén het klappen van de zweep, juffrouw. En maar doormeppen, dat Japans 'vrouwmensje'... " Stoppen is géén optie ", kreeg ik ook te horen tijdens het fantastische Madensuyu-optreden. Wel, Yushi wou ook van geen wijken weten. Ik bloedde ei zo na dood.
Ik denk véél, wellicht té veel aan de dood, maar Magere Hein màg voor mijn part nog 40 jaar op zich laten wachten. Wànt ik dien het leven nog te vieren (!) , met de vele vriendjes en vriendinnetjes die ik heb.
Muziek zal wellicht de ultieme redding zijn. Of die ene 'bloedbroeder' die me terug op het rechte pad brengt. Ik zal hem eeuwig dankbaar zijn en hem net niét op de mond kussen.

tbc

(dv)